Image

My Outlined Notes on R.J Rushdoony’s World History Series (PDF- Download)

Tags

, , , , , , , ,

I finished this class back in March and jotted notes for each lecture which was really helpful and I just wanted to share a concise summary of each lecture for those who don’t want to go through the entire series.

The full series can be found here: http://www.pocketcollege.com/index.htm (#101)

Click this –> World History Survey Rushdoony in order to download. R.J Rushdoony

Image

Քրիստոսի գործունեայ (ակտիվ) եւ կրաւորական հնազանդութիւնը (մաս 2) -Alen Adamian

Tags

, , , , , , , , ,

Alen AdamianՍուրբ Գրոց Սերտողութիւն ։ Դաս Թիւ 119

Քրիստոսի գործունեայ հնազանդութիւնը – Աստւածաշունչը շատ ունի ասելու Քրիստոսի գործունեայ հնազանդութեան վերաբերեալ։

Գաղատացիս 4:4-5ում Պօղոսը ուսուցանում է թէ Հօրից նշանակւած ժամանակում, Քրիստոսը կնկանից ծնւեց՝ վկայելով Նրա ամբողջ մարդկութիւնը, նաեւ օրէնքի ներքեւն էր ծնւած՝ վկայելով Իր դերը որպէս Իր ժողովրդի դաշնակցային գլուխ եւ փոխանորդ, եկած օրէնքի անէծքի տակ՝ եւ ուստի դարձաւ դրա պատւիրանքների հնազանդութեան պարտաւոր։ Պօղոսը ասում է թէ Նա այդ արեց որպէսզի փրկանաւորել կամ ետ գնել մեղաւորներին օրէնքի անէծքից ու պահանջքից։

Ղուկաս 2:21-24ում կարդում ենք որ ըստ Աստծոյ օրէնքի Յիսուսը թլփատւեց (Ծննդոց 17:12, Ղեւտացոց 12:3), եւ իր մաքրւելու ընթացքից յետոյ Մարիամը ներկայացրեց իր առջինեկ որդուն Տիրոջը, եւ մատուցանեց պահանջւած պատարագները, նրա քաւութեան համար (Ելից 13:2, 12-16, Ղեւտացոց 12:1-8)։ Սրանում տեսնում ենք որ թէպէտ այդ ծիսակատարութիւնները ներկայացնում էին մեղքի իրականութիւնը,

Յիսուսը, որն անմեղ Աստւած-մարդն էր, սահմանւած էր ենթարկւէր դրանց, որպէսզի մեղաւոր մարդու իսկական ներկայացուցիչ։ Սկզբից, տեսնում ենք թէ ամեն բան Յիսուսի վերաբերեալ, նոյնիսկ երբ կատարւած ուրիշների ձեռքով, սահմանւած էին այնպէս որպէսզի կատարւէին

Աստծոյ օրէնքի համաձայնութեան ու հնազանդութեան։ Նաեւ Ղուկաս 2:41-42ում կարդում ենք որ Յիսուսը կատարում էր զատկւայ տօնը Երուսաղէմում, տասներկու տարեկանում, ըստ Հրէական սովորութեան։

Յաջորդ բանը որ կարդում ենք Յիսուսի առթիւ Նրա մկրտութիւնն է Յորդանանում՝ Յովհաննէս Մկրտչի միջոցով, լինելով Նրա երկրային ծառայութեան սկիզբն։ Թէպէտ այս մկրտութիւնը կապւած էր Քրիստոսով հաստատւած մկրտութեան, սակայն այն նոյնը չէր։ Յովհաննէսի ծառայութիւնը եւ նրա մկրտութիւնը նախապատրաստական ծառայութիւն էին, կոչելով ժողովրդին խոստովանութեան եւ ապաշխարութեան, պատրաստելով նրանց ու ճանապարհը շատուց սպասւած գալիք Մեսիայի ու Թագաւորի համար (Մատթէոս 3:1-12):

Հին Կտակարանում մկրտութիւնը Հեթանոսների համար էր որոնք փափաքում էին Հրէականութեան կրօնափոխւել. եւ համարւելով որպէսզի անմաքուր հարկ էր նրանց անցնել այսպէս մի սրբարարութիւնից։ Եւ հիմա, Աստւած յայտարարում էր մի նոր պահանջ Հրէայներին, կոչելով նրանց որ իրենց մեղքերի համար ենթարկւէին այսպէս մի սրբարարութեան ծէսին՝ մինչ սպասում էին խոստացած Մեսիային։ Այսպէս պատմական ենթապատկերի մէջ է որ հասնում ենք Յիսուսի մկրտութեան (Մատթէոս 3:13-14): Յովհաննէսը զարմացած էր ու բողոքեց, քանի որ նրա համար այդ կ՛նշանակէր որ Յիսուսը Իր մեղքերի համար սրբարարութիւն եւ ապաշխարութիւն պէտք ունէր, եւ ապա Նա չէր կարող լինէր (որակաւորւէր) որպէսզի Մեսիան։ Բայց 15րդ համարում Յիսուսը պատասխանեց ասելով՝ «Թոյլ տուր հիմա, որովհետեւ այսպէս է վայելում մեզ, որ ամեն արդարութիւն կատարենք»։ Յիսուսը պէտք էր մկրտւէր, ոչ որովհետեւ Նա մեղաւոր էր, իսկ որովհետեւ Նա պէտք ունէր միաճանաչւէր Իր ժողովրդի հետ որպէս նրանց մեղք կրողը, եւ ուստի ենթարկւէր Աստծոյ ամբողջ պատւիրանքներին, ներառեալ այս նոր մկրտութեան պահանջքին։

Դրանից յետոյ կարդում ենք որ Հոգին տարեց Յիսուսին անապատը որ փորձւի սատանայից (Մատթէոս 4:1): Այս յիշեցնում է փորձութիւնը որը մեր նախնական ծնողքը հանդիպեցին պարտէզում, եւ Իսրայէլը անապատում։ Սակայն իրենց բոլոր օրհնութիւններով հանդերձ, Ադամն ու Իսրայէլը անհնազանդեցին իրենց Ստեղծիչին, փորձելով Նրան եւ «կերակուր խնդրելով իրանց անձերի (ցանկութեան) համար» (Սաղմոս 78:18). իսկ Քրիստոսը, վերջին Ադամը եւ իսկ Իսրայէլը, հնազանդեց Իր Հօրը, մերժելով Աստծուն փորձելը, եւ ունենալով Աստծոյ կամքը որպէս Իր կերակուրը (Յովհաննէս 4:34, 5:30, 6:38, Երկրորդ Օրինաց 8:3)։ Սա նոյնն էր Քրիստոսի ամբողջ կեանքի ընթացքում, եւ բոլոր ճանապարհը մինչեւ Իր մահը, քանի որ Նա ամեն բանով փորձւեցաւ մեր նմանութեամբ, սակայն Նա ընդդիմանեց այդ բոլորը, եւ մնաց առանց մեղքի (Եբրայեցիս 4:15)։

Նոյնիսկ Իր կեանքի վերջումը, նախքան Իր խաչելութիւնը, լինելով խորը տրտմութեան մէջ, Յիսուսը աղօթեց Հօրը, տառապելով այդ իրականութեան առթիւ որ Նա պիտի խմէր մեղքի դէմ եղած Հօր բարկութեան եւ զայրոյթի լի բաժակը։ Թէպէտ Նա երեք անգամներ աղաչեց որ այդ անցնի, սակայն իւրաքանչիւր անգամ Նա ցանկացաւ Հօր կամքը (Մատթէոս 26:39-44)։

Յիսուսը չէր եկել Աստծոյ օրէնքը փոխելու կամ վերացնելու, այլ կատարելու այն Իր հնազանդ կեանքով (Մատթէոս 5:17-18)։ Այս ամփոփեց Քրիստոսի երեսուն երեք տարւայ կեանքը, լինելով մարդու փրկութեան համար անհրաժեշտ՝ ինչպէս պահանջւած Աստծուց։ Մեղաւոր մարդը փրկւած է միայն շնորհքով, սակայն իր փրկութեան հիմքն է բարի գործեր. ոչ իր գործերը, այլ մի ուրիշի գործերը՝ Քրիստոս Յիսուսի, որն կատարեց գործերի ուխտի պայմանները, եւ վաստակեց Աստծոյ խոստացած օրհնութիւնները Իր ժողովրդի համար, որը պարունակեց ուղղարարութեամբ հաստատւել ընդմիշտ, ու յաւիտենական կեանք եւ հաղորդակցութիւն Աստծոյ հետ երկնքում։

Image

Book Review of “The Christian Life and Character…” by Rev. Morris

Tags

, , , , , , , , , , ,

christian life and characterBen. Morris’ magnum opus is a well documented book with tons of citations validating the position he is arguing for, which is a Christian America, or at the very least the influence of Christianity in our nation’s political birth.

Morris traces his theory back to the Reformation and even writes, quoting Bancroft, “He that will not honor the memory and respect the influence of Calvin knows but little of the origin of American liberty.” (pg. 79) Thus we see that the Reformation was the foundation of the American world. Without a postmillenial worldview the Americas would not exist. Why go and attempt to discover a world when we are on a sinking ship?

I should actually add that very briefly Morris touches the influence and optimistic outlook of someone before Calvin, namely, Christopher Columbus.(pg. 58) What was Columbus’ motivation? To have money for a safe trip so to try and recapture the Middle East, Africa, and Christianize it which had been taken over by the Ottoman Empire. His motives were entirely Christian. Columbus often remarked himself as one called of God to proclaim the gospel. He said, “God made me the messenger of the new heaven and new earth of which he spoke in the Apocalypse of St. John after having spoken of it through the mouth of Isaiah; and he showed me the spot where to find it [Americas].” –Selected Letters, pg. 153

From there Morris dives into the Colonial era of the Puritans, Pilgrims, Huguenots and Scotch-Irish. His main focus is geared toward the first two “founders” of the Americas (Puritans and Pilgrims and there settlements). This section of the book (from pg. 23-139) is of utmost importance. Here we see the Christianity of the Puritans on display. Here we see the postmillenial hope of the English puritans, their plan for a “city on a hill”, and the blessing that will bring for other nations (Deut. 4: 5-8).

Morris maintains that the Puritans founded the “purest and profoundest” (pg. 61) political principles because they were purposefully getting it from the Scriptures. This might provide the key to understanding the debate of whether or not America (after the ratification of the Constitution) was a “Christian nation. It is evident that the early settlers (1600’s) were of the purest and profoundest in matters of religion applied to politics, but the writers of the Constitution (Franklin, Jefferson, Hamilton, etc.) were not nearly as strict as the early settlers (Puritans, Pilgrims). This is a fact that the author himself concedes (pg. 296-297, 316, 547, etc.).

So we see a radical shift from those good Reformed Puritans, their biblical duties of the magistrate and the explicit recognition of God and his Law applied to society and the “Founding Fathers'” pragmatic and polytheistic Constitution. Although Morris doesn’t believe that Amendment 1 proves a polytheistic outlook only maintains difference of opinion on the Christian God, I think any religion can grab hold of the article. It’s the writers responsibility to be explicit! Rushdoony argues that this doesn’t mean that there can’t be “state-churches” but that the federal government can’t get involved in state matters. If a state wants to have a church, then the federal government can’t do anything about it.

Be that as it may we see a huge departure from what the first and actual “founding fathers” (Puritans, Huguenots, Pilgrims, Scotch-Irish) believed to what the “Founding Fathers” believed. Compare pages 89, 116-177, 122, 127, 133-134, 271 which lay out the Puritan view with pages 296, 312, 547 which lay out the polytheistic view of the Founding Fathers.

Here are some of my favorite quotes

“In the firm conviction that virtue must finally be supreme, and that a wise and beneficent Providence has designed this continent to be the theater of the yet more glorious conquests of Christianity, it is the mission and the duty of all friends of the evangelical truth to combine in the attempt to hold and appropriate this country, with its resources, monuments, and institutions, for an empire devoted to the spread of God’s kingdom in the earth and the universal reign of Jesus Christ.” –Byron Sunderland (1863), The Christian Life and Character of the Civil Institutions of the U.S, pg. 29

The persecutions of the Puritans in England for non-conformity, and the religious agitations and conflicts in Germany by Luther, in Geneva by Calvin and in Scotland by Knox, were the preparatory ordeals for qualifying Christian men for the work of establishing the civil institutions on the American continent. “God sifted” in these conflicts, “a whole nation, that he might send choice grain over into this wilderness;” and the blood and persecution of the martyrs became the seed of both church and state.” –Morris, Christian Life and Character, pg. 41

Thought this might be helpful for some. Found this in Ben. Morris’ book “Christian Life and Character…”, pg. 127
After discussing the colonization of North Carolina, and attributing it largely to the work of Presbyterians he quotes the instructions in the First Provincial Congress of North Carolina (September 1, 1775) which was a charge to the civil magistrate
“13th. You are instructed to assent and consent to the establishment of the Christian religion, as contained in the Scriptures of the Old and New Testament, to be the religion of the state, to the utter exclusion forever of all and every other (falsely so called) religion, whether pagan or papal; and that a full and free and peaceable enjoyment thereof be secured to all and every constituent member of the state, as their individual right as freeman, without the imposition of rites and ceremonies [not Erastian], whether claiming civil or ecclesiastical power for their source; and that a confession and profession of religion so established shall be necessary in qualifying any person for the public trust [any office] in the state.”

Morris on colonization in New Jersey and the duty of the civil magistrate in upholding the first table:

“A proclamation made by Governor Basse, in 1697, contains the following Christian record– “It being very necessary for the good and prosperity of this province that our principal care be, in obedience to the laws of God, to endeavor as much as lyeth the extirpation of all sorts of looseness and profanity [blasphemy], and to unite in fear and love of God and one another, that, by religious and virtuous carriage and behavior of everyone in his respective station and calling, the blessing of Almighty God may accompany our honest and lawful endeavors, I do therefore, by and with advice of the Council of this province, strictly prohibit cursing, swearing, immoderate drinking, Sabbath-breaking, and all sorts of lewdness and profane behavior in word and action and do strictly charge and command all justices of peace, sheriffs, constables, and all other officers within the province, that they take due care that all laws made and provided for the suppression of vice and encouraging of religion and virtue, particularly the observance of the Lord’s Day, be duly put into execution.” (pg. 117)

This book took me about 3 weeks to finish, while reading other stuff so it’s not a difficult book to read at all. One of the downsides is that all of the citations that Morris provides are not accounted for by title of the book, page number, etc. However keep in mind that it took Morris 10 years to write this book (finished in 1864) while using all the books that were at his disposal which we don’t have today.

Anyway I highly recommend this book for every reader, especially the secularists who think that America was built by the influences of the Enlightenment. While there is some truth to that, the influence of the Puritans and Reformed theology is what launched the birth of this country, and yes the Constitution did break away from the stricter and more biblical view of civil government but still has a Christian aroma attached to it. Another quick and helpful tool in this book is the deep character analysis of Statesmen of the Revolution (pages. 139-241). Here Morris shows the Christian character of some of these men.

4/5 stars

 

Image

Knowledge is Wealth.

Tags

, , , , , , , , , ,

g gilderHere is George Gilder’s summary of Information Theory when it comes to economics. We are reminded that knowledge (information) leads to creativity that leads to economic growth. The socialistic idea of centralizing knowledge has failed and Mr. Gilder shows us why. I’m definitely putting his book Knowledge and Power on my fall reading list!

“Summing up the new economics of information are ten key insights:

1) The economy is not chiefly an incentive system. It is an information system.
2) Information is the opposite of order or equilibrium. Capitalist economies are not equilibrium systems but dynamic domains of entrepreneurial experiment yielding practical and falsifiable knowledge.
3) Material is conserved, as physics declares. Only knowledge accumulates. All economic wealth and progress is based on the expansion of knowledge.
4) Knowledge is centrifugal, dispersed in people’s heads. Economic advance depends on a similar dispersal of the power of capital, overcoming the centripetal forces of government.
5) Creativity, the source of new knowledge, always comes as a surprise to us. If it didn’t, socialism would work. Mimicking physics, economists seek determinism and thus erroneously banish surprise.
6) Interference between the conduit and the contents of a communications system is called noise. Noise makes it impossible to differentiate the signal from the channel and thus reduces the transmission of information and the growth of knowledge.
7) To bear high entropy (surprising) creations takes a low entropy carrier (no surprises) whether the electromagnetic spectrum, guaranteed by the speed of light, or property rights and the rule of law enforced by constitutional government.
8) Money should be a low entropy carrier for creative ventures. A volatile market of gyrating currencies and grasping governments shrinks the horizons of the economy and reduces it to high frequency trading and arbitrage in a hypertrophy of finance.
9) Wall Street wants volatility for rapid trading, with the downsides protected by government. Main Street and Silicon Valley want monetary stability so they can make long term commitments with the upsides protected by law.
10) GDP growth is fraudulent when it is mostly government spending valued retrospectively at cost and thus shielded from the knowledgeable judgments of consumers oriented toward the future. Whether fueled by debt or seized by taxation, government spending in economic “stimulus” packages necessarily substitutes state power for knowledge and thus destroys information and slows economic growth.
11) Analogous to average temperature in thermodynamics, the real interest rate represents the average returns expected across an economy. Analogous to entropy, profit or loss represent the surprising or unexpected outcomes. Manipulated interest rates obfuscate the signals of real entrepreneurial opportunity and drive the economy toward meaningless trading and arbitrage.
12) Knowledge is the aim of enterprise and the source of wealth. It transcends the motivations of its own pursuit. Separate the knowledge from the power to apply it and the economy fails.”

Taken from http://www.mauldineconomics.com/outsidethebox, read the full article at the link provided.

Image

Քրիստոսի գործունեայ (ակտիվ) եւ կրաւորական հնազանդութիւնը -Alen Adamian

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Alen AdamianՍուրբ Գրոց Սերտողութիւն ։ Դաս Թիւ 118

Մինչ սկսել ենք ուսումնասիրել Քրիստոսով կատարւած փրկութեան գործը, այժմ կանգնած ենք մի ուրիշ կարեւոր հարցումի առջեւ թէ՝ «Ի՞նչ կատարեց Քրիստոսը մեղաւոր մարդու համար»։ Եկեղեցիների եւ Քրիստոնեաների մեծամասնութիւնը պատասխանում են այս հարցումը ասելով թէ՝ «Քրիստոսը մեռաւ մեզ համար»։ Թէկուզ այս պատասխանը սխալ չէ, սակայն այն կիսատ է։

Քրիստոսը պիտի ապրէր ինչպէս նաեւ մեռնէր մեզի համար – Եթէ Քրիստոսը եկաւ միայն մեռնելու մեզի համար, ապա մենք պէտք է հարցնենք թէ ինչու Նա ծնւեց այս աշխարհ որպէս մի երեխայ, աճեց, ապրեց մօտ  երեսուն երեք տարիներ, եւ ապա մեռաւ խաչի վրայ։ Եթէ Նա միային պիտի մեռներ մեր համար, ապա ինչո՞ւ Նա պարզապէս չ՛երեւեցաւ որպէս մի մարդ, յայտարարելով Իր ինքնութիւնը, քարոզելով աւետարանը, բացայայտելով Հրէայ կեղծ առաջնորդներին, կատարելով մի քանի հրաշքներ՝ հաստատելով Իր ինքնութիւնը եւ պատգամը, եւ ապա մի քանի օրերից յետոյ ձերբակալւելով ու դատւելով, զոհեր Իր կեանքը՝ մեռնելով խաչի վրայ։ Արդե՞օք այդ չէր լինի շատ աւելի արագ ու աւելի հեշտ ծրագիր, որը կ՛կատարւէր մի երկու շաբաթւայ մէջ։ Այդ ճիշտ է թէ Յիսուսը եկաւ այս աշխարհ մեռնելու մեր համար, բայց այդ մեր փրկութեան պատասխանի միայն մէկ մասն էր։ Այդ երեսուն երեք տարիները խիստ կարեւոր էին, քանի որ Քրիստոսը ոչ միայն պիտի մեռներ մեզի համար, իսկ նաեւ պիտի ապրէր մեզի համար։

Երբ Աստւած ստեղծեց Ադամ ու Եւային Նա հաստատեց Իր ուխտը նրանց հետ՝ գործերի ուխտը։ Այդ ուխտը կատարեալ ու անհատական հնազանդութիւն էր պահանջում Աստծոյ դրական եւ ժխտական հրամանների հանդէպ։ Եթէ հնազադէին Աստծուն ու Նրա հրամանները, նրանք ապա կ՛օրհնւէին կեանքով՝ ֆիզիքական, հոգեւոր ու յաւիտենական կեանք։ Իսկ եթէ անհնազանդէին Աստծուն ու Նրա հրամանները, նրանք ապա կ՛անիծւէին մահով՝ ֆիզիքական, հոգեւոր ու յաւիտենական մահ։ Նաեւ ինչպէս նախկինում նշւեց, Ադամը չ՛ստեղծւեց մի բարոյական չէզոք (անտարբեր) կամ անմեղ վիճակում, այլ նա ստեղծւեց մի բարոյական ուղղարար կամ դրական սրբութեան վիճակում։ Սակայն, Ադամը դեռ չէր հասել կատարելութեան վիճակին եւ նա դեռ չէր շահել յաւիտենական կեանքը։ Աստւած դրել էր Ադամին մի փորձի եւ ստուգման ընթացքում, եւ եթէ Ադամը հնազանդած լինէր Աստծուն եւ յաջողութեամբ անցած լինէր փորձից, նա անմահութեան կեանքը պիտի վաստակէր։

Ադամ ու Եւան մեղանչեցին եւ փորձը ձախողեցին, ընկան իրենց ուղղարարութիւնից պղծութեան մէջ, եւ մեռան հոգեւորապէս։ Եւ լինելով բոլոր մարդկային ցեղի դաշնակցային գլուխը ու ներկայացուցիչը, իր անհնազանդութեամբ Ադամը անցկացրեց իր մեղաւոր բնութիւնը բոլոր մարդկութեան, ու դրա հետ նաեւ մահը (Հռովմայեցիս 5:17-19)։

Թէպէտ Աստւած շնորհալիաբար տւեց ամենա առաջին աւետարանի լուրը նրանց պարտէզում, այդ չէր նշանակում թէ Աստւած անտեսեց կամ խափանեց Իր օրէնքը։ Աստւած սուրբ է ու կատարեալ, եւ Նրա բարոյական օրէնքը բխում է հենց Իր բնութիւնից, եւ ճիշտ այդպէս որ Իր նկարագիրը անփոփոխական է, նոյնպէս էլ Իր օրէնքը, եւ ուստի պիտի հնազանդւի։ Բոլոր մարդիկ, ամբողջ աշխարհում, Ադամից մինչեւ հիմա, եւ մինչեւ աշխարհի վերջը, դեռեւս կապւած են պարտէզում հաստատւած գործերի ուխտին, եւ պարտական են հնազանդելու Աստծուն ու Նրա օրէնքը կատարելապէս (Մատթէոս 19:16-17):

Ուրեմն ըստ այս բոլորին, պարզ է թէ Աստւած մեղաւոր մարդուց պահանջում է երկու բան՝ (1) մեղքի պատիժը (պարտքը) պէտք է վճարւի, եւ (2) կատարեալ ուղղարարութիւն պէտք է կատարւի։ Երկու պայմանները անհրաժեշտ են մեղաւոր մարդու համար յաւիտենական կեանքը ժառանգելու։ Երբ մարդիկ ասում են թէ Քրիստոսը մեռաւ իրենց համար, նրանք ակնարկում են փրկութեան համար պէտք եղած առաջին պայմանը (Եփեսացիս 1:7)։ Բայց փրկութեան համար Աստծոյ երկրորդ պահանջն նաեւ պիտի յագեցւէր, քանի որ Աստծոյ օրէնքը պահանջում է աւելին քան թէ միայն մեղքի պատիժը (Ղեւտացոց 11:44, Երկրորդ Օրինաց 27:26, Մատթէոս 5:20):

Եթէ Քրիստոսը միայն մեռնէր մեզի համար, Նա ապա կ՛վերադարձնէր մեզ այդ նախնական (սկզբնական) վիճակին որում Ադամն էր նախքան անկումը, իր ստուգման ընթացքում, առանցի ժառանգելով յաւիտենական կեանքը։ Բայց փառք Աստծոյ որ մեր Փրկիչը շահեց մեզի համար շատ աւելի բարձրագոյն դիրք քան այդ։ Նա ոչ միայն մեռաւ մեզի համար, այլ Նա նաեւ ապրեց մեզի համար։

Աստւածաբաններ զանազանում են Քրիստոսի գործի այս երկու մասերի միջեւ, սահմանելով դրանց որպէսզի դրական առումը՝ լինելով Քրիստոսի ուղղարար կեանքը, ու ժխտական առումը՝ լինելով Քրիստոսի զոհաբեր չարչարանքները ու մահը։ Սրանք նաեւ ճանաչւած են որպէս Քրիստոսի գործունեայ եւ կրաւորական հնազանդութիւնը։ Քրիստոս եկաւ աշխարհ որպէս վերջին Ադամը, որպէսզի կատարել այդինչ որ առաջին Ադամը ձախողեց անելու՝ լրացնելու Աստծոյ օրէնքը կատարելապէս Իր կեանքի ամբողջ մասով, որ կարողանար մատուցանէր Իրեն որպէսզի Աստծոյ կատարեալ ու անբիծ Գառը, կրելով Աստծոյ մեղքի դէմ եղած պատիժը Իր մահով։ Այս գործով՝ որպէս Իր ժողովրդի դաշնակցային գլուխը ու փոխանորդը, Քրիստոսը շահեց յաւիտենական կեանք նրանց համար։

Image

Boettner on the Objection of “few being saved” Against Postmillennialism

Tags

, , , , , , , , , ,

LB“But, it may be asked, do not the verses, ‘Narrow is the gate, and straightened the way, that leadeth to life, and few are they that find it,’ and ‘Many are called, but few chosen’ (Matt, 7:14; 22:14), teach that many more are lost than saved? We believe that these verses are meant to be understood in a temporal sense, as describing the conditions which Jesus and the disciples saw existing in Palestine in their day. The great majority of the people about them were not walking in the way of righteousness, and the words were spoken from the standpoint of the moment rather than from the standpoint of the distant Judgment Day. In these words we have presented to us a picture that was true to life as they saw it about them, and which in general has been true even up to the present time. But we may ask, in view of the future prosperity promised to the Church, are we not entitled to believe that as the years and the centuries and ages flow on the proportion following ‘the two ways’ shall be reversed?

These verses are also designed to teach that the way of salvation is a way of difficulty and sacrifice, and that it is our duty to address ourselves to it with diligence and persistence. No one is to take his salvation for granted. Those who enter into the kingdom of heaven do so through many tribulations; hence the command. ‘Strive to enter in by the narrow door’ (Luke 13:24). The choice in life is represented as a choice between two roads, –one is broad, smooth, and easy to travel, but leads to destruction. The other is narrow and difficult, but leads to life. ‘There is no more reason,’ says Dr. Warfield, ‘to assume that this similitude teaches that the saved shall be fewer than the lost than there is to suppose that the parable of the Ten Virgins (Matt. 25:1ff) teaches that they shall be precisely equal in number; and there is far less reason to suppose that this similitude teaches that the saved shall be few comparatively to the lost than there is to suppose that the parable of the Tares in the Wheat (Matt. 13:2lff) teaches that the lost shall be inconsiderable in number in comparison with the saved-for that, indeed, is an important part of the teaching of that parable’ (Article, Are They Few That Be Saved?). And we may add that there is no more reason to suppose that this reference to the two ways teaches that the number of the saved shall be fewer than the number of the lost than there is to suppose that the parable of the Lost Sheep teaches that only one out of a hundred goes astray and that even that one eventually will be brought back-which indeed would be absolute restorationism.”

Find the article here: http://www.gospelpedlar.com/articles/Last%20Things/Postmill_Boettner/6.html

Image

Greg Bahnsen and Kenneth Gentry Against Paedocommunion

Tags

, , , , , ,

Dr. Gentry:

I am having a discussion with a friend who rejects infant baptism. Is this quote by Greg reflective of his position? It comes from a tape by Dr. Greg Bahnsen where he is commenting on the question as to when children should take communion:

“How about children? Well not children who don’t understand these things because at Passover, remember, the child who took the meal had to say ‘father what do these things mean?’ The child had to be a discerning, understanding child. But now how young can the child be? The answer to that question is ‘I don’t know.’ You bring me a two-year-old who can give me a two-year-old profession of faith and we’ll have that two-year-old take the Lord’s Supper. Some will say well that’s not possible. I don’t know, I don’t know enough about human psychology to tell you whether it is or not, but if it happens I’m not going to say God’s word says eleven years old before you can join the church. There’s nothing like that. And if we’re going to be true to our principles as Reformed people we should not impose prerequisites that the Bible doesn’t impose. There’s no age requirement for the Lord’s Supper.” [-GB]glb with kg

B.M. (Odenton, MD)

Dr. Gentry’s response:

Yes, this reflects Greg’s position according to my experience and discussions with him. For instance, he didn’t like using the term “paedocommunion” to describe the position he opposed: he was against baptized infants being allowed communion. The word “paedo” speaks of “children” without reference to age. “Paedo” doesn’t demand the concept of “infant.” He believed in infant baptism but not infant communion. He believed that some children could not only be converted but could also understand enough to give a testimony. This is why in the Preface to Theonomy in Christian Ethics he speaks of Jim Jordan’s views on paedocommunion in a round about way: “automatic infant communion (without sessional examination).” Greg believed in “paedo” communion, if by that you understood that the children were expected to profess faith in Christ. Interestingly, Lee Hahnlen’s testimony is that he is convinced he was converted at age three.

2. In a discussion with a Reformed Baptist, what do I say about the covenant regarding Isaac’s children. She can’t conceive of how a parent could take any comfort in the covenant when Jacob was chosen and Esau wasn’t. It seems to her that it is based on God’s choice, and that the cov’t relationship of the parent did not affect the outcome. What would you say to that?

For a Reformed Baptist I would focus on their strong predestinarian view (which I share). I would remind them that God’s eternal decree of election is unknown to us. As Spurgeon once said: “I wish God put a yellow mark on the back of the elect so that I could lift men’s coattails and tell if they were elect or not. But since he didn’t, I must preach the gospel to all.” By this point I mean that the Reformed Baptist recognizes (with us) that election is the determiner of salvation. And the fact is, many of the children of believers are not elect and will not be saved. As Presbyterians we recognize that election cuts across the covenant. Jacob and Esau are one example of that truth.

But I would then point out that in the historical outworking of redemption we discover that salvation tends to flow in family generations (consider your own children and your Reformed Baptist’s children). The greatest growth of the church has been through family generations. This is a covenantal expectation, not an accident of history. This is a covenantal expectation even though the covenant does not absolutely insure salvation of individuals.

I would also point out that though the covenant is not a guarantee of salvation, it is a means of grace. Like the preaching of the word. Preaching does not guarantee men will be converted, but it is a means God uses to bring men to himself. Some Calvinists have taken the concerns of your friend and developed Hyper-Calvinism: Since God saves men of his own eternal decree, why should I bother preaching, evangelizing, sending out missionaries? This is obviously an abuse of the doctrine of eternal election. So then, covenant families do not guarantee converted children, but it is a means God uses to bring children to himself. The view of your friend could lead to surmising: Since God saves people in terms of his own eternal decree, why should I bother teaching my children the gospel, to pray, to go to church and so forth? I am sure your friend would not go that route, but it is a logical conclusion in that line of thinking.

The covenant has many benefits even though it does not insure election and guarantee salvation: It provides Christian parents with the means whereby they can have a hope for their children (more children of covenant families are saved than those of non-covenant families) and whereby they can train up their children. It obligates parents to covenantally surround their children with all the means of grace and to seek their children’s profession. It provides their children formal obligations to faith, structures for encouraging that faith, and so forth.

Simply put: covenantal theology continues the old covenant’s inclusion of children among the people of God. We should consider some of the implications inherent in the assumption that family generations are excluded from the covenant community of the New Testament era. If families were no longer considered a part of the covenant community or as partakers and beneficiaries of God’s covenant, the question we must raise is: “Why?” Would this imply that the New Covenant (instituted by Christ in Luke 22:20) is less generous than the Old Covenant (contrary to Gal. 3:28), thereby accounting for his excluding the family unit? Or perhaps this suggests that the New Covenant is less potent (contrary to 2 Cor. 3:7-11), thus explaining its ineffectiveness where no personal, self-conscious faith exists? Are infants of believers today more depraved than they were in the Old Covenant era? Is the family of less significance now than then? The answer to each of these questions must be “no!”

I wonder what your friend would have thought had they been born a Jew in the OT period? Would they have looked at Jacob and Esau and concluded there is no comfort in God’s covenant and his covenant is not a means which he uses to effect the outcome of salvation? You see, in the final analysis our obligation is to commit to what Scripture teaches, even when we do not see all of the advantages or do not understand all the implications. That was Isaac’s obligation even when he learned that “Jacob have I loved but Esau have I hated.” We do see God’s covenant established in Scripture.

I hope this is helpful!

Image

Calvin on Hagar, Sarah and the Law, Comments on Galatians 4:21-26

Tags

, , , , , , , , , , , ,

01v/11/arve/G2582/020This is a very good and useful quotation on an important text that has confused a lot of readers; leading them to wrong conclusions.

 

 

 

“Now, let us come to the central theme– the law. When Paul compares Hagar, Abraham’s servant, to Mount Sinai and the law which is given on that mountain, he is not referring to the substance of the law. For the law contains many promises of salvation which were fulfilled in the Lord Jesus Christ; Paul himself declares this is several other passages, as we have already seen. If we take and apply the law in its proper and legitimate usage, we will see it as an incorruptible, life-giving seed, through which God becomes our Father and sets us free. The law only engenders servitude with relation to external issues, as we have discussed before. Our forefathers of old, though they were children of God and heirs of the kingdom of heaven just like ourselves, were under tutors and governors. They were like little children, incomplete until the coming of the Lord Jesus Christ. Their ceremonies were like bridles and cords preventing those who observes them from enjoying the liberty that we have today through the Lord Jesus Christ. Yet, when Paul speaks of the law creating servitude, he is speaking here of the way in which the Galatians misapplied the law, for he continues by saying that those who are under such servitude will eventually be banished and excluded from the family and inheritance of God. Thus, although our forefathers lived in servitude with regard to external things, yet they were free; for the Spirit gave them faith that overcame their bondage, as it says in the eighth chapter of Romans. Without faith, they could have been cut off from any hope of salvation. To sum up, Paul refers to the law here in the negative way because of the particular interpretation these hypocrites had made of it, corrupting it by reducing it to the observance of petty rules and by making their observance meritorious.”

–John Calvin, Sermons on Galatians, pg. 434,435

Image

Predestination According to Irenaeus

Tags

, , , , , , , , , , , ,

irenaeusI think this is going to be the last church father on predestination for a while just so we can move unto other reformational doctrines that are present in the fathers. I don’t want it to be all about predestination. There are other things they taught you know!

Irenaeus was probably the best apologist of his time and displayed that in his works. He was a close disciple to Polycarp, who was a disciple of John.

In his works Irenaeus does write about predestination and we will take a look at some of the things he says.

Firstly concerning the fall and the sovereignty of God he writes, “…God predetermining all things for the perfection of man, and for the bringing about and manifestation of his dispositions, that goodness may be shown, and righteousness perfected, and the church be conformed to the image of his Son, and at length become a perfect man, and by such things be made ripe to see God, and enjoy him.” (Against Heresies Book 4, ch. 37, sec. 7; cf. Book 2, ch. 2, sec. 4)

Can’t you just hear a Reformer saying these things? Irenaeus is giving us an overall birds-eye view of the complete sovereignty of God in predestining “all things for the perfection [glorification] of man…”.

Next Irenaeus very beautifully gives a summary of the redemption that God decreed in Christ–applied in us, drawing from both Old and New Testaments. He writes, “And those of them who declare that God would make a new covenant with men, not such as that which He made with the fathers at Mount Horeb, and would give to men a new heart and a new spirit; and again, “And remember ye not the things of old: behold, I make new things which shall now arise, and ye shall know it; and I will make a way in the desert, and riven in a dry land, to give drink to my chosen people, my people whom I have acquired, that they may show forth my praise,” plainly announced that liberty which distinguishes the new covenant, and the new wine which is put into new bottles, the faith which is in Christ, by which He has proclaimed the way of righteousness sprung up in the desert, and the streams of the Holy Spirit in a dry land, to give water to the elect people of God, whom He has acquired, that they might show forth His praise, but not that they might blaspheme Him who made these things, that is, God.” (Against Heresies Book 4, ch. 33, sec. 14)

Concerning the resurrection and final judgement he writes, “God is not so poor and indigent as not to give to every body its own soul as its proper form completed the number which he before determined with himself, all those who are written, or ordained unto life, shall rise again, having their own bodies, souls, and spirits, in which they pleased God; but those who are deserving of punishment shall go into it, having also their own souls and bodies in which they departed from the grace of God.” (Irenaeus, Fragment, Graec. ad. calcem. L. 2)

Lastly Irenaeus mentions people who think they are “Christians” but are deceived claiming to be of the “elect seed” all the while remaining “ignorant of God” and “committing many other abominations and impieties”. (Against Heresies, Book 1, ch. 6, sec. 4)

So much for early church fathers not having a developed doctrine on things that the Reformers revived.

Theonomy Gets it Wrong? “A Response to Matthew Tuininga”

Good thoughts from Felipe!

Reformed For His Glory

by Felipe Diez III

This blog post is a response to Mr. Matthew Tuininga’s blog post (the blog bearing his name) entitled “Why Theonomy Gets it Wrong.” (June, 2013). Here is his post: http://matthewtuininga.wordpress.com/2013/06/07/why-theonomy-gets-it-wrong-nick-batzig-on-the-typological-nature-of-israels-civil-laws/ Because of the small aim of this post (to simply respond to Mr. Tuininga), this will not be a significant defense of any theonomic position. Because this gentleman is a licensed preacher and also due to the fact that I do not know him personally, I will remain as respectful and friendly as possible in the discussion. Tuininga refers to Nick Batzig’s Reformation 21 article concerning Theonomy, citing it approvingly. I have not read it yet, but I will only respond to Tuininga’s usage of a couple of quotes from Batzig’s article, since that is the only purpose of my post. I argue as a theonomist in general, yet not as a fully-orbed Christian reconstructionist.

I assume…

View original post 1,856 more words